ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು 2 ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.
*1) ಧಾರ್ಮಿಕ ಐಕ್ಯತೆ*,
*2) ಸಾಮಾಜಿಕ ಐಕ್ಯತೆ.*
*ಧಾರ್ಮಿಕ ಐಕ್ಯತೆ =* ಧರ್ಮದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಐಕ್ಯರಾಗುವುದು.
*ಸಾಮಾಜಿಕ ಐಕ್ಯತೆ =* ಸಾಮಾಜಿಕವಾದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಐಕ್ಯರಾಗುವುದು.
*ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ಐಕ್ಯತೆ ಅನಿವಾರ್ಯವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಎರಡು ವಿಭಾಗದಲ್ಲೂ ಐಕ್ಯತೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.*
ಒಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಐಕ್ಯತೆ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯತೆ ಮಾಡದೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಐಕ್ಯತೆ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಐಕ್ಯತೆ ಯೂ ಅರ್ಥ ಶೂನ್ಯ.
ಒಂದುವೇಳೆ, ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಐಕ್ಯತೆ ಮಾಡುವುದಾದರೆ, ಅದು ಸಾಮಾಜಿಕ ರಂಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಧಾರ್ಮಿಕ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು.
ಧಾರ್ಮಿಕ ರಂಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಾಮಾಜಿಕ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡುವ ಐಕ್ಯತೆಗೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಮಾನ್ಯತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
*ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಆರಾಧನೆ.*
ಈ ಎರಡೂ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಾಹು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು.
ವಿಶ್ವಾಸ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೈಬಿಡಬಾರದು ಎನ್ನುವವರ ಆರಾಧನೆಗೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಮಾನ್ಯತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದುವೇಳೆ, ಒಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಸರಿಸುವುದಾದರೆ, (ಕಡ್ಡಾಯವಲ್ಲದ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೂ), ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡಬೇಕು.
*ವಿಶ್ವಾಸ ದೃಢವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆರಾಧನೆಗೆ ಮಾನ್ಯತೆ ಇರುವಂತೆ,*
*ಧಾರ್ಮಿಕ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯತೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಸಾಮಾಜಿಕ ರಂಗದ ಐಕ್ಯತೆಗೆ ಮಹತ್ವವಿರುವುದು.*
*ಮುಹಮ್ಮದ್ ಇಕ್ಬಾಲ್, ಮಂಗಳಪೇಟೆ.*
Comments